Biz insanlar sıkıntılarımızı, gecikmelerimizi, yolunda gitmeyen işlerimizi hep birşeylerin ve birilerinin üzerine atarak olaylardan kendimizi sıyırmayı çok severiz. Kötü giden hiç birşeyin sorumluluğunu almak istemezcesine bunu yaparız. Son zamanlarda sıkıntılı uyanışlarıma hep kapalı havaları bahane ettim, günlerimi hep sıkıntılı ve huzursuz geçirdim. Sonunda bugün güneşli bir güne uyandım, ve sıkıntılarımdan arınmış buldum kendimi : )

Bu tabiki günü kötü yada iyi geçirmek için geçerli bir sebep olmasa da havanın kapalı olması beni çok etkiliyor. Sözün özü güzel bir güne uyanmak, güneşi görmek ve hissetmek harika!
Bizde anne kız bu fırsatı değerlendirelim deyip hemen yürüyüşe çıktık. Bu kez silingi almayıp onu yürütmeye karar verdim. Yaklaşık 3 aydır yürümemize rağmen hiç dışarıda yürütmemiştim. Keşke daha evvel de deneseymişiz. Bayıldı küçüğüm bu duruma : )) Sadece yere bakarak yürümesine de ben bayıldım : ) İlkin elimi bırakmadı, bırakınca da bir daha tutmadı. Parkta bir o tarafa bir bu tarafa yürüdü durdu. Arada şaşkınlıktan durup etrafı garip gözlerle seyrettiğini farkettim.  Ve birşey daha farkettim ki benim gün ışığım oymuş, güneşimde.. Başka yerde aramam anlamsızmış..

Her başlama bir sunuş istiyor. Her adımın arkasında bir amaç, bir varış yer alıyor.  Bazen yürümek bir zorunlulukken bazen tam bir keyif oluyor.

“Yürüdüm adım adım
Masallardan ışık aldım
Güleç yüzüm mahçup kalbim
Kıpkırmızı yürüdüm”

Bundan yirmidört yıl evvel uzun bir yürüyüşe çıktım.. kimi zaman yoruldum, kimi zaman dinlendim, günebakan tarlalarından da, taşlık arazilerden de, güneşli, bulutlu, sakin, telaşeli, bekleyişli vakitlerden de geçtim.. hala yürüyorum.. hala gün görüyorum..

“Yürüdüm aşık oldum
Yürüdüm kaşif oldum
Öğrenmekle geçmiyor hayat
Ağırlaştım yürüdüm”

Yollar geçtim, mekânlar değiştirdim, annemin tedirgin ve özleyişli halini yüreğime, babamın tebessümlü ve sabırlı bakışlarını gözlerime ekledim..  uzaklaştım yakınlaşmak için.. durulmak, huzur bulmak, sûkuna ermek, birlikte yürümek için .. İki yılı devirdim..

“Yürüdüm babam öldü
Yürüdüm kızım oldu
Bazen bahar bazen kara kış
Sızım oldu yürüdüm”

Sekiz ay evvel canıma can geldi, içime bahar, gözlerime fer, yüzüme tükenmeyen bir tebessüm bulaştı, daha hızlı yürüdüm, daha hızlı büyüdüm.. Uykusuz ama ayakta, yorgun ama mutlu, telaşlı ama huzurlu günlerden geçtim, öğrettiğimden çok öğrendim.. Bahara yakın köpüklü gülümsemeler açtı bahçemde, topladım ve biriktirdim.. paylaşarak çoğaltmaya niyetlendim.. Yeni hikayeler yeni heyecanlar yeni mekânlar, oyunlar oyuncaklar ve sesler eklemek için..

“Yürüdüm oyun oldum
Gerçeğim oyun oldu
Ardımda bir çocuk kaldı
Dönüp baktım yürüdüm”*

Merhaba..!

* Feridun Düzağaç – Yürüdüm