Aslında bu sadece yılın değil, kızımın ağzından bilinçli ve farkında olarak söylenen ilk kelime.. Tarifi olmayan bir mutluluk bu, her tarafıma tebessüm bulaştıran, her duyduğumda kızıma sımsıkı sarılmaktan kendimi alamadığım şey..

Anne olmak ne güzel şey Allah’ım..

Bazen ağlayarak, hatta en çok ağlayarak, bazen dolanıp dururken ardarda tekrar ettiği, bazende “adee”lerin arasına karışan bir kelime “anne”.

Bugün burda olduğun için, varlığınla içimin ışığı, aydınlığı olduğun için, bana beni yeniden keşfettirdiğin için çok şanslıyım. Şuan hissettiğim bu mutluluk, seni bir ömür  sarsın kızım..

Bu resim bana hep çok sevimli gelmiştir. Şemsiye kullanmayı sevmeyen beni ve her yağmurda ısrar etmekten geri durmayan annemi hatırlatır. Muhtemelen ilerde bende bu hale geliceğim..: )

Parmaklarının ucuna basarak, sana çok uzakta olsa, almak istediğin şeye uzanıyor ve ulaşıyorsun. Çoğunlukla sendeleyip düşmek üzereyken toparlıyorsun. Bense hemen her defasında, arkanda seni tutmaya çalışıyorum.

Hayatta böyle olacak bebeğim kimi zaman düştüğünde olacak, kimi zaman ulaşamadığında. Ama ben hep görünmesemde arkanda olacağım.. ellerim hep ellerini tutacak.. kalbimde hep senin sevgin.. şefkatim bir ömür..

Yine de keşke hiç düşmesen..