Her gün biraz daha büyüyor, hayattan yaÅŸ alıyor, öğreniyor, farkediyor, keÅŸfediyorsun. Sandalyenle heryere uzanabileceÄŸini düşündüğünden, tüm gün onu odadan odaya taşıyarak geziyor, kollarını baÄŸlayıp bana “hıhh” yaparak küstüğünü ifade ediyorsun. KardeÅŸinin aÄŸlamalarını ilk sen duyup “kaydeÅŸÅŸÅŸ alıyooo” nidalarıyla dolanıyorsun evde, dahası herÅŸeyi “neydee” diyerek istiyor bazende soruyorsun. “Anne bu neyde”, “ anne baba neyde” “anne bebi neyde” “anne mama neyde” neyde.. neyde..

Şimdi karşımda oyuncaklarınla yemek pişirip yiyorsun. Seni böyle izlemek.. hayatını.. keşiflerini.. müthiş güzel bebeğim..

Sen hep benim bebeğim olarak kalacak olsanda, artık iki yaşına girip çocukluğa ilk adımını attın.. İçimde sana dair bir yığın temenni var, ama özetle hep güzel günler gör, güzel zamanlardan geç kızım..

Ä°yiki doÄŸdun.. Okumaya Devam Et / Yorumla »

Anne olmak, sıcakcık bir çift gözle buluşmak ve o an.. dünyadaki herşeye bedel..

Arkadaşım Hatice’nin ÅŸimdi hastanede kollarına almayı beklediÄŸi bebeÄŸi için, dün hoÅŸgeldin kurabiyeleri hazırladık. Büyük heyecanla, keyifle sonlara doÄŸru yorgunluktan ne konuÅŸtuÄŸumuzu bilmeyerek ama hep tebessümle dua ederek, ona uzun huzurlu bir ömür dileklerimizle..

Her kurabiye bir öncekinden daha güzel oluyor. Sanırım giderek geliÅŸtiriyorum bende. Åžimdiye kadar yaptığım en güzel kurabiyeler bunlar oldu diyebilirim. Sevgili arkadaşım Cemile’yle birlikte giriÅŸtik iÅŸe. Tüm gün uÄŸraÅŸtık durduk. Taktiri size bırakıyorum. Nasıl olmuÅŸlar? 

Not: Hoşgeldin kurabiyeleri için ben Zencefilli Büskivi tarifini kullanıyorum.

Okumaya Devam Et / Yorumla »

Herhalde hepimizin kendini ÅŸu hayatta zaman zaman ÅŸanslı hissettiÄŸi anlar vardır. Ben kendimden iki ve dört yaÅŸ büyük olan teyzemlerden ötürü bu konuda kendimi hep ÅŸanslı hissetmiÅŸimdir. Onlar varlıklarıyla çoÄŸu zaman bana teyze olmaktan ziyade abla ve arkadaÅŸ olmuÅŸlardır. Öyle ki çocukluÄŸunda en samimi arkadaşın kimdi diye sorsalar, hemen teyzelerimin isimleri dökülüverir : )  Okumaya Devam Et / Yorumla »