Biz insanlar sıkıntılarımızı, gecikmelerimizi, yolunda gitmeyen işlerimizi hep birşeylerin ve birilerinin üzerine atarak olaylardan kendimizi sıyırmayı çok severiz. Kötü giden hiç birşeyin sorumluluğunu almak istemezcesine bunu yaparız. Son zamanlarda sıkıntılı uyanışlarıma hep kapalı havaları bahane ettim, günlerimi hep sıkıntılı ve huzursuz geçirdim. Sonunda bugün güneşli bir güne uyandım, ve sıkıntılarımdan arınmış buldum kendimi : )

Bu tabiki günü kötü yada iyi geçirmek için geçerli bir sebep olmasa da havanın kapalı olması beni çok etkiliyor. Sözün özü güzel bir güne uyanmak, güneşi görmek ve hissetmek harika!
Bizde anne kız bu fırsatı değerlendirelim deyip hemen yürüyüşe çıktık. Bu kez silingi almayıp onu yürütmeye karar verdim. Yaklaşık 3 aydır yürümemize rağmen hiç dışarıda yürütmemiştim. Keşke daha evvel de deneseymişiz. Bayıldı küçüğüm bu duruma : )) Sadece yere bakarak yürümesine de ben bayıldım : ) İlkin elimi bırakmadı, bırakınca da bir daha tutmadı. Parkta bir o tarafa bir bu tarafa yürüdü durdu. Arada şaşkınlıktan durup etrafı garip gözlerle seyrettiğini farkettim.  Ve birşey daha farkettim ki benim gün ışığım oymuş, güneşimde.. Başka yerde aramam anlamsızmış..