Nazan Bekiroğlu’ nun bu yazısını okudunuz mu bilmem, ben okuduktan sonra TÜYAP’ ta okur olmakla ilgili tek bir söz dahi edemem. Okur olmak TÜYAP’ta tam da böyle birşey işte. Bizde kızlarımla birlikte haftasonu, yani fuarın ikinci günü o kapıdan girdik içeri, beş lira verip biletimizi aldık sonra kitabın kokusunun geldiği tarafa yöneldik ve telefonumuzdan gelen ses bizi çağırana kadar dolaştık.. dolaştık.. Kah bir kitap kapağına takıldık, kah içini açıp baktık, kah yapboz diye ayak direttik kah çikolata istedik, nedendir bilinmez en çok çocuk yayınevlerinde vakit geçirdik.

Okuduğumuz kitaplara gülümsedik, tanıdık yazarlara selam verdik, yeni kapakla basılmış kitaplara üzüldük, eskilerini aradık, ayraç koleksiyonumuza yenilerini ekledik. Zaman zaman ağladık, iki çocukla ne işin varlara hiç aldırmadık, kitabın kokusuna yine de doyamadık..

Bir sonra ki sonbaharı iple çekeceğiz, bu arada hala gitmediyseniz fuar pazar gününe ( 20 kasım ) kadar açık, bizden söylemesi.

Benim için bayram  kapı zilinin hiç susmadığı, hoşgeldinizlerin hiç bitmediği, ikramların ardı arkasının kesilmediği, bir fırsat olsa da az yemek yiyebilsek diye gülüştüğümüz, mutlaka kardeşlerimle iki ara bir derede bir animasyon film seyrettiğimiz, bol bol bayram şekeri, cebime girebilecek en yüksek harçlık, büyük bir hevesle alınmış, bayram sabahı olana kadar defalarca denenmiş cici kıyafetler, en çok da villa çikolata demektir.

Sabah radyodan dinlediğim Barış Manço şarkısı, büyüklerden gizli aldığımız çat-pat,arkadaşlarla buluşmak için günleri büyüklerle paylaştığımız, bir günde otuz kapı bayram ziyaretinde bulunarak kendi rekorumuzu kırdığımız, cep telefonları olmadığı için gittimiz ve evde bulamadığımız yerlere bıraktığımız “geldik evde yoktunuz” kartları demektir..

Benim bayramlarım yıl boyu yaşadığım en heyecanlı günlerdi, o zamanlar bu kadar kıymetli olduğunu bilmezdim bu heyecanın, şimdi diri tutmaya çalıştıkça anlıyorum ne demek olduğunu..

Bayram heyecanınınız hiç bitmesin.. Tebessüm dolu bir bayram diliyorum..

(Askılı pantolonumuz ve bantlarımız anne ürünüdür)

Yaz her ne kadar gelemesede, bir gösterip kendini bir kaçsa da, artık evde yavaştan kışlıkları kaldırma, dolap düzenlenmesi işlerine başladım, ilk olarak da uzun süredir kullanmadıklarımı elden çıkarmakla başladım işe.

İşte bu badimde elden çıkacaklar arasındaydı. Ama o gün Unnado’ da bu taytlardan görüp neden dönüştürmüyorum dedim. Ve başladım kesip biçmeye : )

Kalıp olarak Asude’ nin kendi taytlarından birini kullandım. Badinin kollarından miniğime. Bedeninden de Sevde’ ye birer tayt çıkardım. Biraz hareket katmak içinde Asude’ ninkine uğurböceği hazırlayıp diktim.

Sabah kalktıklarında ilk işim taytları üzerlerine giydirmek oldu. Ama kardeşininkindeki farklılığı hemen anladı Sevdecik ve başladı “hani men anne” hani bende neden yok demek oluyor.Elimden tuttup makina başına çekerek “mana da dit”(bana da dik) demeye başladı : ) Modelini kendisi beğendi. Ayıcık, kedi, inek ve panda arasından kediyi seçti ve başladı dikmemi beklemeye sonrasında da işte bana böyle poz verdiler : )

Evlat sahibi olmak muazzam güzel bir şey. Sayfaları bembeyaz bir defter var elinizde üstelik kusursuz, benzersiz, şükrünüze şükür ekleyecek kadar temiz.. Onu şekillendirmek, yönlendirmek sizin maharetli ellerinize ve içinize yerleştirilen merhamete, sevgiye bağlı. Bazen durduruyorum hayatı, işlerimi, koşturmalarımı, izlemeye dalıyorum onu.. müthiş.. keşfet dur ..

Öyle duru, öyle temiz, öyle saflar ki her biri.. Büyüyorlar çok çabuk, çok hızlı, ve öğreniyorlar, korkuyu, güvensizliği, aldatılmayı, yalanı..

Ben çocuklarını çok kalabalık bir ailede büyüten bir anne değilim. Yalnız büyütüyoruz denilebilir. Bu özel bir çabayla oluşturulmuş bir şey değil, şartlar dolayısıyla böyle.. Ve bebekliğinden beri onunla, hatta onlarla, konuşurken en çok dikkat ettiğim ve hassaslaştığım şey güvenlerini sarsmadan, yalancı çıkmadan, aldatmadan, korkutmadan kaliteli oyunlar kurmak ve vakti geçirmek oldu. Ama kalabalığa karışıp, insanların çocuklara karşı tavırlarını izlemeye aldığım da sukutu hayale uğruyorum.

Sevgili Büyükler!

Bir çocuk su isterken bardağı ona bir verip bir çekmek, bunun için onu bağırttırmak hatta ağlatacak bir pozisyona getirmek bir oyun değildir. Düpedüz çocuğun zaafıyla oynamak, masumiyetini kirletmektir.

Bir çocuğa şunu yaparsan şunu veririm deyip istediğinizi alınca verdiğiniz sözü unutmuş numarasına yatmak, parka götürürüm, şeker veririm, sana şunu alırım deyip hiçbirini yapmamak marifet değildir. Bunun adı çocuğunuzu yalana alıştırmaktır.

Bir çocuğun karşısında üzülmüş, ağlamış numarası yapıp onu izlemek onun duygularıyla oynamak, onu hissizleştirmektir.

Bir çocuğu daha güzel sohbetlere dalmak, çay keyfi yapmak için iğne yaparımlarla  korkutmak akıl işi değildir.

Bir çocuğu beceremediği bir iş yüzünden yaftalamak, onun bunun çocuğunu örnek göstermek, onun cesareti kırmaktır.

Dahası bunları kendi çocuğunuza değil bir başkasının çocuğuna yapmanızın hiç affedilir tarafı yoktur. Onlar bebekte olsalar, çocukta olsalar sizi anlayan, bilinçli hareket eden, her söylenileni duyan, her gördüğünü kaydeden bireylerdir. Onlar içimizin saflığı, temizliğidir.

Büyüdük ve kirlettik dünyayı, bırakalım onlar temiz kalsın.. bütün masumiyetlikleriyle tebessüm etsinler hayata ve bize.. Hemde gözleriyle..

En çok hangi oyuncağını beğeniyorsun, sana daha sevimli geliyor deseler heralde bu maymunlar derim. Diğerlerine nazaran daha sevimli, muzur bi duruşu var : ) Ve bunların çizgili versiyonları tek renklere göre daha şeker oluyor değil mi? Bulabilrsem çizgili çorap (ki bu ara bulmakta sıkıntı çekiyorum) bundan sonra çizgili çalışacağım.

Demem o ki yeni maymun oyuncağımız beğeninize sunulmuş, pasajıma eklenmiştir.

İnsanın yapmak için fırsat kolladığı ama bir türlü zaman ayıramadığı anda hissettiği şey ne ise kaç zamandır, bloga yazı ekleme konusunda  işte bunu hissediyor, böyle yaşıyorum.

Bu fotoğraflar aslında bayram için çekildi ama yazı eklenemediği için şimdi paylaşılıyor.

Annenin bayrama iki gün kala kızı için apar topar diktiği mantosu. Çok beğenildi, provalar esnasında hiç çıkarılmak istenmedi : )

Kendime çok şey diktim ama bu kızıma oyuncak haricinde diktiğim ilk kıyafet. Ve evladına dikmek çook daha keyifliymiş, bir kez daha anladım..

Bayramımız bebek dolayısıyla evde, biraz sakin, biraz sessiz geçti. Ama bayramdı.. Çok sesli bayramlara alışan ben için, içimde yaşadığım heyecan hep aynıydı. Daha nice güzel bayramlara erişiriz inşaallah, hep birlikte..

Kızımın son günlerde ki favori eşyası, çantası. Büyüyor ya : ) Her nereye gitsek çanta mutlaka yanımıza alınıyor, içerisinde çay takımlarıyla birlikte. Parka bile götürüyoruz. Ve gün içerisinde defalarca kola takılıp bana el sallanıyor. Gitme numaraları hiç bitmiyor. Hal böyle olunca bende çanta modelleri bakınmaya ona nasıl birşey yapabilirim diye modeller bakınıp çizmeye karar verdim. Biraz şirin, biraz oyun olsun istedim, sonunda ortaya bu parmak kuklalı çanta çıktı.

Kendi kolunda malesef fotoğraflayamadım. Alıp alıp kaçtı, cüzdanlarını içine doldurup boşalttı. Kuklalardan çok çantayla ilgilendi : ))

Pasaj’ a da eklemek istiyorum bu çantayı sipariş gelirse çalışmak çok eğlenceli olacak eminim. Hatta üzerine isimde eklenebilir. Sevde’nin Çiftliği gibi. Ben pek isim eklemekten hoşlanmadığım için sadece çiftlik olarak işledim.

Çantaların devamı gelecek ; )

Aslında kızımın odasında demeliydim. Artık iyiden iyiye büyüdüğünü hissettiğim şu günlerde odasında küçük ( aslında onun için büyük ) değişiklikler yaptık. Aylardır içerisinde yatmaktan huzursuz olduğumuz beşiğimiz kalktı ve yerine İkea’ dan çocuk yatağı geldi. Ve farkettim ki yürümeye başlar başlamaz geçseymiş çok daha iyi olurmuş. Yatağına kendi çıkıp inebilmesinin onun için ne kadar önemli olduğunu farkettim. Şimdilerde uykudan uyandığında ya “anniii” diye seslenişlerini duyuyoruz yada pıtır pıtır yanımıza gelişinin ayak seslerini : )

Yatakla birlikte birde masa sandelye edindik yine İkea’ dan. Onlarıda çok sevdik, gidip gelip oturuyor oyunlar oynuyoruz. Kızım bunlara sevine dursun bende boş durmayıp, yatağına daha önce denk gelip fotoğrafını sakladığım bir yatak örtüsünü ve sandalyelerine minik minderler diktim.

Yatak örtüsünün orjinali patchwork yöntemiyle dikilmişti. Ama bu bana çok uğratırıcı geldiği için ben aplike yöntemini seçtim. Bütün modelleri örtünün üzerine aplikeledim. Kenarlarına nevrüllü bantlar geçirdim. Şimdilerde sürekli “ayy  ayyy” çığlıkları duyuyorum. İlerde “ben bu sarayın prensesiyim” diyeceği günleri bekliyorum : )

Evimizde de onun için bir kaç küçük değişiklik yaptık aslında yakın zamanda onlarıda fotoğraflayıp paylaşacağım inşaallah..

Evinde değişiklik yapmayı seven biri olarak, en sık uygulamayı kızımın odasında yapıyorum. Aslında çabam onun içerisinde daha rahat edebileceği, huzurlu ve güzel vakit geçirebileceği bir oda halinde tutabilmek. Çünkü öyle çabuk büyüyorlar ki dün aldığınız beşik artık yatak olmak ihtiyacı içerisinde size bakıyor, odasında alt değiştirme yerine masa sandalye olması gerektiğini farkediyorsunuz. Kitaplarını artık kendisi alıp yerleştirmesi, askıya kıyafetlerini kendi asması gerekiyor, çünkü O’ da artık bunu ister oluyor. Sözün kısası büyüyor sürekli ve sık sık ihtiyacı değişiyor.

Ben genelde nette gezinirken gözüme çarpan çocuk odalarının fotoğraflarını kaydeder, zamanı geldiğinde buralardan ilham alıp, uygulamaya çalışıyorum. İşte bu aşamada size yardımcı olacak bir adres vermek istiyorum. Ensar Bera’ nın da annesi olan Sirar’ ın hazırladığı Çocukla Yaşayan Mekanlara uğramanızı tavsiye ederim.

Çok keyif alarak gezdiğim, öneriler aldığım, mevzu çocuk olduğu için cıvıl cıvıl, renkli bir site..

Ben oyuncaklarım haricinde özel gelen siparişlerde daha bi heyecanlanıyor, ortaya nasıl birşey çıkacak diye bitene kadar sadece onu düşünür oluyorum. Yakın zaman içerisinde böyle bir battaniye siparişi aldım. Aslında buna oyun halısı desek daha doğru olur. Daha önce kızıma bir oyun halısı dikmiş ancak oyuncaklarını asabilmek için üzerine bantlar hazırlayamadığım için bir süre yere yatırdığımda kullandığım bir battaniye olarak kullanmış daha sonrada odasına halı yapmıştım.

Bu battaniyede siparişi veren Gönül hanımla birlikte bebeklerin duyularını da harekete geçirecek malzemeler kullanmak istedik. Gönül hanım neler istediğini söyledi bende mümkün olduğunca yapmaya çalıştım. Buna benzer bir battaniyenin fotoğraflarından faydalandım. Orjinalinden farklı olarak üzerinde kullandığım hayvanları battaniyeye cırt cırtla yapıştırdım, böylece bebek istediği zaman o hayvancıklarla oynayabilecekti. Ayrıca her birinin içerisine farklı malzemeler koymaya çalıştım. Birinde cıngırak, birinde ses çıkarak hışırtılı bir poşet kullandım. Filinde kulaklarında yine bu poşetten faydalandım.

Hazırlaması zevkli, bol nasıl olurlu geçti : ) Fotoğraflama kısmını en sona bıraktığım için biraz aceleye geldi. Ancak bu kadar çekebildim. Bu arada her sipariş sonunda bir çelişki yaşıyorum, gerçekten umulan gibi, beklenilen gibi oldu mu diye. Her ne kadar ben çok beğensem de, karşı tarafın beğenilerini de çok önemsiyorum. Bu kadarı doğru mu bilmiyorum ama hazırlama aşamasında bu durum işime yarıyor. Heyecanla yapıyorum, keyifle ve özenle..