Her bez kitap hazırlayışımda bir kez daha farkediyorum ki anılar ne albümlere, ne kitaplara, ne defterlere ne de videolara sığıyor. Anılar bir tek yüreğimize sığıyor, doluyor doluyor da bir kere isyan etmiyor, halinden gayet memnun yenilerini biriktiriyor.

Bir annenin bebeğiyle geçirdiği anılar kadar güzeli, özeli yok.. Bu kitap Efe Kemal ve annesinin anıları. Bez kitaba sığdırabildiğim kadarıyla..

Emir Maruf’un annesini beni takip edenler tanıyorlardır artık, yorumlarıyla beni yalnız bırakmayan güzel bir yürek.. Özellikle bez kitap yorumlarından bilirsiniz, bizede bunu yap, bunu işle, bundan da olsun diyerek bundan 4 ay önce bebeğinin kıyafetlerini yolladı. Bu hafta tamamlanıp yollansa da hala kendisinin eline ulaşamadı, bende tepkisini merakla bekliyorum. Yalnız kitabın fotoğraflarını kaybetmişim. Çektiğimi çok iyi hatırlıyorum lakin bulamadım.. bulamadım.. Sadece bir iki sayfanın fotoğrafı var onları paylaşmakla yetineceğim bu defa.

Kitabı bir sayfa yeşil bir sayfa turuncu olarak hazırladım, annesinin isteği üzerine. Zaten kıyafetlerin bir çoğuda aynı renk veya tonlardaydı, bu sebepten gayet uyumlu oldular. Bir sayfada annesinin isteği üzerine  ona yazdığı bir mektubu eklemesi için ekstra bir sayfa kullandım. Bebek sayfasında da annesinin hastanede takılan bilekliklerini ve göbek maşasını temsili bebek üzerinde kullandım. Keşke fotoğrafları kaybetmeseydim. Çok daha iyi olacaktı ama..

Erkek çocukların kitabı kız çocukların ki gibi cicili bicili olmuyor diyen anneler, Ömer’in kitabına baksınlar : )) Şimdiye kadar hazırladığım en güzel kitap oldu diyebilirim.

 Bu bir anı kitap. Doğum günü hediyesi olarak hazırlandı. Bol bol kıyafetlerinden kesilen aplikelerle süslendi. Mümkün olduğu kadar kıyafetlerini kesmemeye çalıştım. Mavi rengin aksine yeşil kullandım ve kıyafetlerin çoğu mavi olduğundan daha bi güzel oldu.

Burdan da Ömerciğe tebessüm dolu bir ömür diliyorum.

Bu hafta Malatya’ dan gelen annane ve dedemizi ağırlayacağız evimizde.. Sevinçliyiz, özlem doluyuz, şimdiden bu kısacık zaman nasıl yetecek bize diye düüşünüp duruyoruz. Günler daha uzun ve dolu dolu geçsin diye dua ediyoruz : ) Bakalım iki torunla nasıl bitirecekler haftayı. Özellikle sevde için müthiş olacak, sabah onları karşısında görünceki tepkisini çok merak ediyorum, her ne kadar “deden gelecek kızım” dediğimde “dede deldi” dese de durumun pek farkında olmadığı kesin. Biz dolu dolu bir haftaya adım atarken sizlerle geçen haftalarda tamamlayıp gönderdiğim Nehir Duru’nun giysi dolabını paylaşalım.

Bu kitapta sayfa sayısını iki artırdık. Bütün sayfalarda Nehir’in kendi kıyafetlerini kullandım, ekstradan daha önce anı kitabında kullandığım bebek sayfasından da hazırladım annesinin isteği üzerine. Böylece kitabımızı dokuz sayfayla tamamladık.

Birde parmak kuklalı çanta istedi annesi Nehir için. Onu da zevkle hazırlayıp taa Adıyaman’lara gönderdik. Güle oynaya, hep tebessümle kullansın inşaallah..

Ela’ ya bu kitabı ve bebeğini göndereli bir hafta oldu. Dünya tatlısı bir kız olduğuna eminim ve annesi de öyle. Sabırla beni beklediler. Her ertelemem de “önce çocuklarımız” deyip beni zora sokmadılar. Ben de keyifle çalıştım, keyifle diktim Ela  için. Zeynep hanım bana kitapta kullanmam için kızının kıyafetlerini yolladı, hatta üzerine dikilmesini istediği aksesuarları, Ela’ nın bazı kıyafetlerinde yer alan keçe desenlerini, kullanmamı istediği düğmeleri etek askısı hepsini kendisi yolladı. Ve tamamen Ela’nın kıyafetlerinden oluşan bir kitap yapmamı istedi. Birde babalarından kalma bağcıklı bir zıbın vardı. Kesilmesini istemedikleri için öylece diktim. kolları ve boyun kısmı bağcıklı olduğu için kurdela sayfası hazırlamadım.

Ve ilk defa yeşil kumaş kullandım zemin için, aslında Ela pembeyi daha çok seviyordu ve bütün kıyafetleri de pembe idi ama yeşil, daha çok yakıştı ve kıyafetleri daha çok ortaya çıkardı.

Birde bebek hazırladım Ela için. Daha önce annecafe için hazırladığım çiçek bebekten. Bu kez şapkasını daha açık bir pembe ile çalıştım, şu anda Ela ‘nın kucağında. Bu kelebekse oyuncaklarımın içinden uçup Ela’nın kollarına kondu ; ) 

Güzel günlerde keyifle oynansın..

* Fotoğraflar yağmurlu ve çok kapalı bir günde çekildiği için, hiç istediğim gibi değil.. Affola..

Şu aralar ne kadar sık yazar oldum, siteye vakit ayıramadığımı, hep bir koşturmaca içerisinde günleri devirdiğimizi, telaşeli ve yoğun olduğumuzu. Aslında hala bir düzen tutturma ve alışma çabalarımıza devam ediyoruz. Çocuklu olmak ( hatta bebekli :) her ne kadar planlarınızın her an ters düz olmasına eşdeğerse, plansız olmak daha fazla tepetaklak olmak demek. Şu günlerde herşeyi akışına bırakmak yerine günü en azından akşamdan planlamaya bazı şeyleri vakitli yapmaya özen gösteriyorum. Henüz bebeğimizin uyku saatleri tam oturmamış olsada, abla kardeşin birbirlerine ısınması biraz daha vakit istesede,  günler gözaçıp kapama hızında geçsede, vaktin çoğunu evde geçirmemiz ve makinamın başında resetleniyor olmam, beni işlere daha çok bağlıyor. Biraz teker tokmak gidiyor farkındayım, gelen siparişleri için çoğunlukla vakit istemek zorunda kalabiliyorum ve anlayışlarından dolayı hepsine (hepinize) teşekkür ediyorum..

Gülnida’nın kitabıda bu süreçte çıktı. Siparişi alalı oluyor baya. Birazda arkadaşıma hazırladığım için esnettim sanırım, anlayabilir beni diye : ) Hediye gidecek bir kitap, dolayısıyla kıyafetler gönderilemedi. Ben hazırlamaya çalıştım. Ortayada bu çıktı.

Gülnida’ ya iyi dileklerimi gönderiyor, keyifle oynamasını umuyorum.

Kitaplarımızı facebookdaki sayfamdan gören Kirazzade, acaba bunu anı kitabı olarak da hazırlayabilir misin diye sormuştu. Bildiğiniz üzre bez kitaplar aslında montessori eğitiminde kullanılan giyinme çerçevelerinin  (dressing frame) bir benzeri. Ve amacı çocukların temel becerilerini geliştirmek, yine bunu da kıyafetlerinin üzerinde yapmayı amaçlamak. Fakat bu kez tamamen anı kitanı olarak hazırlandı.

İpek bebeğin kıyafetlerini yengesinden doğum gününde kendisine ve ailesine anı kitabı olarak hediye edilmek üzre aldım.İstediği gibi sadece kendisine büyüyünce güzel bir anı kalsın diye kitabına dikmeye çalıştım. Annesi kıyafetlerin kesilmesini istemediği için kitabın boyutları biraz büyüdü. Ve mümkün olduğunca sığdırılmaya çalışıldı. Ve de sonunda böyle bir anı kitabı oluştu.

İpek bebeğe güzel bir ömür diliyor ve şimdiden doğum gününü kutluyorum.

Çok farklı değil diğerlerinden Eylül için hazırlandı. Şimdiye kadar yaptığım kitaplarda genelde anneler bebeklerinin kıyafetlerini gönderiyorlardı. Eylül’ün annesi gönderemedi. Bende elimdeki malzemeleri kullanmaya çalıştım.

Sayfaları birlikte belirledik ve ortaya böyle bir kitap çıktı. Sahibesi güle oynaya kullansın ; )

Hafta başı itibariyle evimize, şehrimize yeniden dönüş yaptık. Her ne kadar karşıdan bakınca uzun görünsede (bazen bizede öyle geldi) yine de dönüş için günlerin sayılı kalınca, sanki dün gelmişin, daha bir iki gün olmuş gibi hissetmeye başlıyorsun. Buraya gelince ordakileri, orda da burdakileri özlüyorsun.. Hasretlik çekmek böyle başlıyor.. özlem böyle..

Her Malatya’ya gidişimizde kızımızın biraz daha değiştiğini büyüdüğünü, yeni şeyler öğrendiğini farkediyorum. Ama bu kez öyle büyüdü ki, şaşıp kalıyorum. Söylediğim herşeyi anlıyor ve tepki veriyor olması, kendi kendine oyunlar oynuyor olması, daha çok konuşuyor, konuşmayınca şarkı söylüyor olması, bana her işimde yardımcı olmaya çalışması, öyle şaşırtıyor beni..

Şimdilerde herşeyi normal rutinine sokmaya çalışıyorum. Biriken ev işleri, biriken siparişler ve ihmal ettiğim bir blogum var elimde.. Daha sık yazmak, daha çok şey paylaşmak istesemde, bu dağınıklık beni alıp götürüyor, buraya pek gelemiyorum. Bu hafta inşaallah daha çok ses olabilirim. Bizden ve elimizdekilerden bahsetmeye fırsat bulabilirim, inşaallah..

Yeni kitabımıza gelince, Malatya’da başlayıp burada bitirdiğim, aciliyeti olan bir kitaptı. Kitabımızın sahibi henüz dünyaya gözlerini açmadığı için kullanılmış kıyafetleride yoktu. Diğerleriyle benzer materyaller kullanmaya çalıştım. Ve bu kitabımız bir erkek bebek için yapıldı. Böylece bana sık sık sorulan “erkek bebekler içinde yapar mısın? ın” örneği olsun.

Kitabımızda sırasıyla düğme, fermuar, çıtçıt, kurdele, kemer, ayakkabı bağcığı ve cırt cırtı materyal olarak kullandık.

Almanya’ ya, henüz dünyaya dört ay sonra gözlerini açacak erkek bebeğe gönderdiğimiz bu kitabı severek ve öğrenerek kullanmasını diliyorum.. Huzurlu bir hayat onu beklesin..

Hala evimizden, babamızdan ve Şehr-i İstanbul’dan uzakta olsak da küçük uğraşlarla oyalanmaya devam ediyoruz. İstanbul’ da başlayıp burada bitirdiğim Zeynep Ece’nin kitabı da buna dahil. Zeynep Ece’nin annesi bana onun bebeklik kıyafetlerinden bazısını göndermişti. Kitabımızın bazı sayfalarında bunları kullandım. 

İki çeşit düğme, büyüklü küçüklü istediği için hem gömlek hem de badisinden artan kumaşla düğmeli bir pijama oluşturdum. Geri kalan materyaller daha evvel çalıştığım kitaplarla hemen hemen aynı oldu. Kitapları hazırlarken annelerin değişik materyal istekleri olabiliyor. Bunları hazırlık aşamasında konuşunca ortaya daha güzel bir çalışma çıkabiliyor. 

Kitabımızı göndereli iki hafta oluyor sanırım, ancak yayınlama fırsatı bulabiliyorum..

Zeynep Ece güle eğlene kullansın kitabısını ; )