Bir anne için mutluluk:

“Gözlerini kapatır mısın artık” dediği yavrusunun, gözlerini elleriyle kapattığını görerek bütün sıkıntısının geçtiğini farketmesidir..

Aslında kızımın odasında demeliydim. Artık iyiden iyiye büyüdüğünü hissettiğim şu günlerde odasında küçük ( aslında onun için büyük ) değişiklikler yaptık. Aylardır içerisinde yatmaktan huzursuz olduğumuz beşiğimiz kalktı ve yerine İkea’ dan çocuk yatağı geldi. Ve farkettim ki yürümeye başlar başlamaz geçseymiş çok daha iyi olurmuş. Yatağına kendi çıkıp inebilmesinin onun için ne kadar önemli olduğunu farkettim. Şimdilerde uykudan uyandığında ya “anniii” diye seslenişlerini duyuyoruz yada pıtır pıtır yanımıza gelişinin ayak seslerini : )

Yatakla birlikte birde masa sandelye edindik yine İkea’ dan. Onlarıda çok sevdik, gidip gelip oturuyor oyunlar oynuyoruz. Kızım bunlara sevine dursun bende boş durmayıp, yatağına daha önce denk gelip fotoğrafını sakladığım bir yatak örtüsünü ve sandalyelerine minik minderler diktim.

Yatak örtüsünün orjinali patchwork yöntemiyle dikilmişti. Ama bu bana çok uğratırıcı geldiği için ben aplike yöntemini seçtim. Bütün modelleri örtünün üzerine aplikeledim. Kenarlarına nevrüllü bantlar geçirdim. Şimdilerde sürekli “ayy  ayyy” çığlıkları duyuyorum. İlerde “ben bu sarayın prensesiyim” diyeceği günleri bekliyorum : )

Evimizde de onun için bir kaç küçük değişiklik yaptık aslında yakın zamanda onlarıda fotoğraflayıp paylaşacağım inşaallah..

Ne zaman kızıma şöyle uzaktan baksam zamanın nede çabuk geçtiğini, durdurup biraz o yaşta, o ayda, o günde ve anda kalmanın mümkün olmadığını fark ediyorum.. 

Mevsimlerden Nisan’a gelmişiz.. Nisan ki en kıymetlisi ayların.. Her yan bahar olmuş, baktığım her yer yeşil, maviye bürünmüş, kızımın saçları bahar kokar olmuş, benim yüzüme bir tebessüm konmuş, içimdeki özlem derinleşip durmuş..

 Şimdilerde kızımı hep bu pencerenin önünden bahçeyi, top koşturan çocukları, arka mahalle seslerini dinleyip, dikkatle gözlemlerken buluyorum. Her an yeni bir şey yapar oldu, kelimeleri çoğaldı, teyzesi ve dayısının peşinden ayrılmaz oldu. Ağlama sesiyle değil “anne” seslenişiyle uyanır oldu ki, bu beni çook mutlu kılıyor. Deliksiz gecelere kucak açtık, ben hala alışamasam da : )) 

İşte böyle geçiyor günler.. Dönüyor gün her defasında akşama..

Yeni kızarttığı patatesler tezgah üzerinde soğumayı beklerken, aşağılarda kalan yumurcağının o patateslerle konuştuğunu görmektir..: )

Biz insanlar sıkıntılarımızı, gecikmelerimizi, yolunda gitmeyen işlerimizi hep birşeylerin ve birilerinin üzerine atarak olaylardan kendimizi sıyırmayı çok severiz. Kötü giden hiç birşeyin sorumluluğunu almak istemezcesine bunu yaparız. Son zamanlarda sıkıntılı uyanışlarıma hep kapalı havaları bahane ettim, günlerimi hep sıkıntılı ve huzursuz geçirdim. Sonunda bugün güneşli bir güne uyandım, ve sıkıntılarımdan arınmış buldum kendimi : )

Bu tabiki günü kötü yada iyi geçirmek için geçerli bir sebep olmasa da havanın kapalı olması beni çok etkiliyor. Sözün özü güzel bir güne uyanmak, güneşi görmek ve hissetmek harika!
Bizde anne kız bu fırsatı değerlendirelim deyip hemen yürüyüşe çıktık. Bu kez silingi almayıp onu yürütmeye karar verdim. Yaklaşık 3 aydır yürümemize rağmen hiç dışarıda yürütmemiştim. Keşke daha evvel de deneseymişiz. Bayıldı küçüğüm bu duruma : )) Sadece yere bakarak yürümesine de ben bayıldım : ) İlkin elimi bırakmadı, bırakınca da bir daha tutmadı. Parkta bir o tarafa bir bu tarafa yürüdü durdu. Arada şaşkınlıktan durup etrafı garip gözlerle seyrettiğini farkettim.  Ve birşey daha farkettim ki benim gün ışığım oymuş, güneşimde.. Başka yerde aramam anlamsızmış..

Kimi anlarda canım sıkılıyor

Dünyanın dışına çıkmak istiyorum

Venüs yada Neptün farketmiyor

Ama ne roketim var ne de benzin param

Üstelik Venüs’ te dondurma bulma garantisi de yok

Çaresiz dünyada kalıyorum

Kimi anlarda nefes almadan yaşamak istiyorum

İki dakika geçiyor

Çaresiz yine nefes almaya başlıyorum

Ağustos ayında kar yağmasını istiyorum

Çaresiz kalıyorum

Üçyüzelli yaşında bir adam olmak istiyorum

Çaresiz kalıyorum

Yeniden üç yaşıma dönmek istiyorum

Çaresiz kalıyorum

Dilediğim rüyayı görmek istiyorum

Çaresiz kalıyorum

Çaresiz kalmamak istiyorum

Çaresiz kalıyorum

Yalnız ben mi?

Bütün zamanlarda bütün insanlar çaresiz kalabiliyor

İyi ki de öyle oluyor

Her isteyenin her istediği olsaydı

Herkes hapı yutardı.

Mevlana İdris ZENGİN

Ben yine de istiyorum..

Kızım bir önce iyileşsin istiyorum, hastalığın getirdiği huysuzluklar onunla birlikte gitsin istiyorum, gözlerimi güne açtığımda beni ışıltılı, iç ferahlatan bir gökyüzü karşılasın istiyorum, yürümek istiyorum, ayaklarımdan başıma beni canlandıracak, rahata erdirecek düşünceler çıksın istiyorum( Amin Maalouf  böyle der Tanios Kaya’sında ) Her şeye yetişemesemde bazı şeylere yetişmek istiyorum, eksilmek değil çoğalmak istiyorum, içimde yağmur dışarıda yağmur..

Şair doğru söylüyor “her isteyenin her istediği olsaydı, herkes hapı yutardı”

Bir anne için mutluluk ;

Yapmaması gereken birşeyi “Hayır!” diyerek uyarmasının ardından “cısss cıss” sesleri eşliğinde odadan uzaklaşan bebeğini izlemektir.

Bir anne için mutluluk ;

Kahvaltı sofrasını toplarken, yürümeyi bile tam tamamlayamamış bebeğinin, şekerliği mutfağa getirip annesine uzatarak ona ilk yardımını yapmasıdır..

( Bu mutluluğun tarifi yok )

Zaman o kadar çabuk geçiveriyor ki, az kaldı herşey yetişecek mi, şu işler ne zaman bitecek, ah bu da yarım tamamlansın, şu da eksik kalmasın diye diye gittik geldik bile.. Kızım anane ve dede kucağında ilk yaşını karşıladı, yine ilk yaşına babasından ayrı girdi.. İlk bayramı olmasada bu kadar çok gezdiği ve kalabalık gördüğü ilk bayramdı. Başta dayısı omak üzre herkese “adee” demeye başladı. Hiç susmadan dakikalarca tek kelimesini anlamadığımız uzun ama hararetli muhabbetlere girdi. İlk adımlarını yine bu iki hafta içinde attı, hiç durmadan yürümeye başladı. Ona anlattığım şeyleri durup dinlemeye, izah ettiğim şeyleri anlamaya ve bir kez görmüş dahi olsa bazı şeyleri hemen taklit etmeye başladı. Bunların hepsi iki hafta içinde oldu kısacası kızım büyüdü, ben inanamasamda..

Anlatacağım çok şey var ertelemek istemiyorum. Ama henüz valizlere dahi dokunamadım, daha vakitlice.. geliceğim..

Parmaklarının ucuna basarak, sana çok uzakta olsa, almak istediğin şeye uzanıyor ve ulaşıyorsun. Çoğunlukla sendeleyip düşmek üzereyken toparlıyorsun. Bense hemen her defasında, arkanda seni tutmaya çalışıyorum.

Hayatta böyle olacak bebeğim kimi zaman düştüğünde olacak, kimi zaman ulaşamadığında. Ama ben hep görünmesemde arkanda olacağım.. ellerim hep ellerini tutacak.. kalbimde hep senin sevgin.. şefkatim bir ömür..

Yine de keşke hiç düşmesen..