Biz insanlar sıkıntılarımızı, gecikmelerimizi, yolunda gitmeyen işlerimizi hep birşeylerin ve birilerinin üzerine atarak olaylardan kendimizi sıyırmayı çok severiz. Kötü giden hiç birşeyin sorumluluğunu almak istemezcesine bunu yaparız. Son zamanlarda sıkıntılı uyanışlarıma hep kapalı havaları bahane ettim, günlerimi hep sıkıntılı ve huzursuz geçirdim. Sonunda bugün güneşli bir güne uyandım, ve sıkıntılarımdan arınmış buldum kendimi : ) Okumaya Devam Et »

Kimi anlarda canım sıkılıyor

Dünyanın dışına çıkmak istiyorum

Venüs yada Neptün farketmiyor

Ama ne roketim var ne de benzin param

Üstelik Venüs’ te dondurma bulma garantisi de yok Okumaya Devam Et »

Bir anne için mutluluk ;

Yapmaması gereken birşeyi “Hayır!” diyerek uyarmasının ardından “cısss cıss” sesleri eşliğinde odadan uzaklaşan bebeğini izlemektir.

Bir anne için mutluluk ;

Kahvaltı sofrasını toplarken, yürümeyi bile tam tamamlayamamış bebeğinin, şekerliği mutfağa getirip annesine uzatarak ona ilk yardımını yapmasıdır..

( Bu mutluluğun tarifi yok )

Zaman o kadar çabuk geçiveriyor ki, az kaldı herşey yetişecek mi, şu işler ne zaman bitecek, ah bu da yarım tamamlansın, şu da eksik kalmasın diye diye gittik geldik bile.. Kızım anane ve dede kucağında ilk yaşını karşıladı, yine ilk yaşına babasından ayrı girdi.. İlk bayramı olmasada bu kadar çok gezdiği ve kalabalık gördüğü ilk bayramdı. Başta dayısı omak üzre herkese “adee” demeye başladı. Hiç susmadan dakikalarca tek kelimesini anlamadığımız uzun ama hararetli muhabbetlere girdi. İlk adımlarını yine bu iki hafta içinde attı, hiç durmadan yürümeye başladı. Ona anlattığım şeyleri durup dinlemeye, izah ettiğim şeyleri anlamaya ve bir kez görmüş dahi olsa bazı şeyleri hemen taklit etmeye başladı. Bunların hepsi iki hafta içinde oldu kısacası kızım büyüdü, ben inanamasamda..

Anlatacağım çok şey var ertelemek istemiyorum. Ama henüz valizlere dahi dokunamadım, daha vakitlice.. geliceğim..