Günlerdir bekliyorum.. Eylül’ü olmasa da yağmuru bekliyordum.. Serinliği.. Şöyle rahat nefes alıp vermeyi.. Hafif hafif üşümeyi.. Dönüp Rabbe şükretmeyi..

Ve bugün oldu.. yağmur geldi.. şehre geldi.. içime geldi.. Sonra şöyle bir takvime uzanıverdim ki Eylül’de gelmiş.. ikiside hoşgelmiş ..

Canlı yayın aracımız sonunda bitti. Başına gelen sanatsal kazadan sonra yeniden hazırladım. Diğeriyle birebir aynı. Daha ziyade maket oyuncak tarzında. Tek farkı daha önceki aracın merdiven ve trabzanlarını yapıştırıcıyla tutturmuştum ve biraz hassas olmuştu. Bu defa çubukların üzerlerini iple kaplayıp dikerek tutturdum ve daha sağlam oldular.

Yarın yollara düşecek. Güle güle kullanılsın diyelim..

Serin yağmurlu ve ferah günler göstersin Eylül bize..

Anne olmak, sıcakcık bir çift gözle buluşmak ve o an.. dünyadaki herşeye bedel..

Arkadaşım Hatice’nin şimdi hastanede kollarına almayı beklediği bebeği için, dün hoşgeldin kurabiyeleri hazırladık. Büyük heyecanla, keyifle sonlara doğru yorgunluktan ne konuştuğumuzu bilmeyerek ama hep tebessümle dua ederek, ona uzun huzurlu bir ömür dileklerimizle..

Her kurabiye bir öncekinden daha güzel oluyor. Sanırım giderek geliştiriyorum bende. Şimdiye kadar yaptığım en güzel kurabiyeler bunlar oldu diyebilirim. Sevgili arkadaşım Cemile’yle birlikte giriştik işe. Tüm gün uğraştık durduk. Taktiri size bırakıyorum. Nasıl olmuşlar? 

Not: Hoşgeldin kurabiyeleri için ben Zencefilli Büskivi tarifini kullanıyorum.

Bu aralar nedense benim hazırladığım oyuncaklardan ziyade özel siparişler geliyor. Bu hafta yine onlardan biriyle haşır neşir oldum. Cihan Haber Ajansın’ın canlı yayın araçlarından birini çalıştım, bu kez oyuncak değil maket olarak. Hafta içi gönderimini yapacağım. Bu sebepten blogdan  ve net dünyasından oldukça uzak kaldım.  Aslında zihnimde eklemek istediğim bir sürü şey var ama erteleniyor.. erteleniyor..

Üstüne birde kızımın diş sancıları ekleniyor, geç gelen dişlerimiz üst üste çıkmaya başlayınca dışardan çok belirgin bir diş huysuzluğu olmasada uyku saatleri düzensizleşti, gece sürekli yanında kalmamı istiyor, sık sık uyanmaya ve bir türlü dalamamaya başladı. Geceleri çok sık uyanmak beni bitap düşürüyor ama yavrucağımı düşününce benim ki hiç kalıyor. Bir an önce huzurlu ve neşeli günlerimize geri dönmek istiyorum, tabi yürüyor olarak. Deneme çalışmalarındayız bu aralar, kendisine en yakın kim varsa ( ki o genelde ben oluyorum parmağından tutup gidiyor, sen istersen kalkma, yok öyle bir şansın. Kendisi nereye giderse oraya sürükleniyorsun, başka ihtimal mümkün değil : )

Önümüzdeki hafta bol koşturmacalı geçeceğe benziyor. Herkese güzel, huzurlu bir hafta sonu diliyorum..

ve aracımız :