İlk Yürüyüş..

Biz insanlar sıkıntılarımızı, gecikmelerimizi, yolunda gitmeyen işlerimizi hep birşeylerin ve birilerinin üzerine atarak olaylardan kendimizi sıyırmayı çok severiz. Kötü giden hiç birşeyin sorumluluğunu almak istemezcesine bunu yaparız. Son zamanlarda sıkıntılı uyanışlarıma hep kapalı havaları bahane ettim, günlerimi hep sıkıntılı ve huzursuz geçirdim. Sonunda bugün güneşli bir güne uyandım, ve sıkıntılarımdan arınmış buldum kendimi : )

Bu tabiki günü kötü yada iyi geçirmek için geçerli bir sebep olmasa da havanın kapalı olması beni çok etkiliyor. Sözün özü güzel bir güne uyanmak, güneşi görmek ve hissetmek harika!
Bizde anne kız bu fırsatı değerlendirelim deyip hemen yürüyüşe çıktık. Bu kez silingi almayıp onu yürütmeye karar verdim. Yaklaşık 3 aydır yürümemize rağmen hiç dışarıda yürütmemiştim. Keşke daha evvel de deneseymişiz. Bayıldı küçüğüm bu duruma : )) Sadece yere bakarak yürümesine de ben bayıldım : ) İlkin elimi bırakmadı, bırakınca da bir daha tutmadı. Parkta bir o tarafa bir bu tarafa yürüdü durdu. Arada şaşkınlıktan durup etrafı garip gözlerle seyrettiğini farkettim.  Ve birşey daha farkettim ki benim gün ışığım oymuş, güneşimde.. Başka yerde aramam anlamsızmış..

You may also like

2 yorum

  1. düşe kalka büyünen hayat yoluna sende hoşgeldin sevdecik ama dikkat et sen düşmeden canını acıtmadan yürü ve büyü olur mu?
    ewet bizim hayat ışığımız gün ışığımız bunlar
    rabbim bizleri ışıksız bırakmasın inşallah

  2. Sağol teyzesi güzel dileklerin ve içten duaların için. Heralde bir anne bebeğine baktığında en çok bunu düşünür bunu ister yürekten, düşmeleri az canını yaksın, kolay çıksın yalnızlıklarından, korkularından sıyrılabilmeyi becerebilsin, değil mi ki düşüp kalkmadan yürünmüyor, yalnızlık olmadan kalabalıklaşılmıyor, ve karanlıktan sonra aydınlık geliyor…

    Güzel günlere kalsınlar inşaallah.. hepsi..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir