Onca Zaman Sonra..

 

Son bir haftadır güneş pencerenin arkasında öyle güzel gülümsüyor ki, daha ilk ışıkları evime düşer düşmez, ona yüzümü dönüp yürümek yürümek istiyorum..

Bugün kızlarımı da alıp nasıl olur, nasıl biter, zapdedebilir miyim, yetişebilir miyim diye etrafımı sarmalayan endişelerimi eve hapsedip, adımlamaya başladık güneşe doğru.. Gidebileceğimiz en güzel yerin şimdilik park olduğuna karar verip soluğu orda aldık.. Son zamanlarda kızımı hiç bu kadar neşeli, şen şakrar görmemiştim. Döndü durdu, zıpladı, hopladı, indi çıktı bende sessizce onu izledim.. Merdivenlerden kendi başına inmeye çabalarken ve bunu öyle dikkatli öyle odaklanarak bir ürküp bir cesaretlenerek gerçekleştirirken, şükrettim.. şükrettim.. Varlığına, tebessüne, neşesine, masumiyetine.. 

Güneş hep bize gül, bizde hep sana yürüyelim..

Continue Reading