Bir var, bir Yok..

 

Özledik, bekledik, kavuştuk ve ayrıldık..

Sevde her zamanki gibi ilk başlarda daha tepkili ve soğukken, zaman geçtikçe alıştı ve oyunlarına ortak etmeye başladı ananesi ve dedesini. Boya yapaken mutlaka “dedii dediii” diye seslenişlerini duyduk.

Yol arkadaşı yaptı dedesini kendisine, ananesinin kucağında uyudu, onlarla gezdi, oynadı, arada küstü, bazen şaşırttı (ikeada bulduğu yatağa girip yatarak hatta gözlerini kapatıp bize uyumuş numarası yaparak : ) ve haftasonu onları tekrar Malatya’ya uğurladı.

“Yeniden görüşeceğimiz ana kadar çok özleneceksiniz..”

Continue Reading