Hep aynı cümlelerle başlıyor hep aynı şekilde bitiriyorum. Yazmayı çok istedim, zaman bulamadım bir türlü, yetişemiyorum, yoruldum, telaşlardayım, geçiyor.. geçiyor..

Geçti zaman ve gittik geldik biz, iki çocuk bir anne, istanbul – malatya, 1,5 ay, dolu dolu, bol tebessümle, alışarak , dönünce bocalayarak, hasret giderdik.. Fotoğrafları malatyada bırakınca elimde kalan bir kaç fotoyu ancak paylaşabileceğim ama en kısa zamanda aldırtıp eklemek istiyorum. Ne güzeldi dün benim dolaştığım bahçede bugün çocuklarımın dolaşması, dün benim meyvesini yediğim ağaca bugün kızlarımın uzanması, aynı temiz duygularla zıp zıp zıplamaları ve onları kuş sesleri eşliğinde izlemek, tefekkür etmek, şükretmek şükretmek harikaydı..

Ez cümle benim için tatil; anne babanın dizlerine başını yaslayıp yıldızları seyretmektir.

Ve tatil bitti.. Hoşgeldin gürültü, koşturmaca, telaşlar.. telaşlar ..

Not: Hep fotolar aynı ama napayım tüm bahçe fotoğraflarımız kale yaparken : )

 Söze nerden başlasam, net elimin altında olmasına rağmen günlerin telaşesinden fırsat bulup blogla ilgilenemedim. Birde fotoğraf yükleyememe gibi bir sıkıntı da çıkınca hepten heveslerim yarım kaldı. Yine de biraz ses biraz soluk vermek, az biraz gezip gördüklerimizden, her gün yeni bir keşfe uyandığımız günletimizden bahsetmek istiyorum. Hala Malatya’dayız. Son haftamıza girdik, dönüşümüz yakındır ; ) 

 Bunlar önceki zamanlardan bize sevdenin kum keşiflerinden kalan fotoğraflar. Ne zaman başladı bu kum sevgisi bilmem ama evimize kum getirecek kadar seviyoruz artık kesinlikle parka gitmek istemiyoruz bahce ve kum yetiyor bize..

 Kaleler yapıyoruz, tüneller, geçitler..

 Bunun yanında havuzumuzda gemiler yüzdürüp, bahçemizden organik sebzeler yiyoruz.. bir keyif, bir mutlu hal : )

 ”anne” değil artık “deydacım” oldum. Bu ellerde bana artık genelde hoşçakal der oldu : ) görünüp kaybolmalar annaneyle gezmelere çıkmalar. Ama en güzeli benim dün toprağını eşelediğim, havuzunda sularıyla oynadığım bahçede bugün kızlarım oynuyor. Aynı keyif, aynı heyecanla..

Bu mutlu an başka bir yazıya ..

Bazen su gibi akar gecer zaman, bazen bitmek bilmez saniyeler.. Yıl gibi uzar da uzar icimizde, bazen ne dolu geçer zaman, bazen ne sıradan, ne boş..

Aslında hiç sucu yoktur zamanın, icini dolduran biz, bosaltan biz.. Guzellestiren biz, karartan biz..

İste son aylarda günler su gibi akıp gitsede benim için, ki ufakligim sekiz, büyüğüm dolu dolu 2,5 yas oldu, ben yinede bazen bir sessizlikte, bazen bir mavide, bazen bir gecede, bazen bir secde de bazen bir gözyaşında, bazen bir satırda duruyorum.. Dinliyorum.. Dinleniyorum..

Şimdi ise baba ocağında, annemin şefkatli sesinde, memleketimin havasında, suyunda duruyor, dinleniyorum, bütün bir yılın ağırlığını yorgunluğunu yavaş yavaş indiriyorum omuzlarımdan, cocuklar mutlu, büyükler mutlu, ben mutlu..

İste burda dursun biraz zaman.. Sahi “nedir zaman nedir?”

* N.F.K

Birazdan geliyoruz..

Haftasonundan beri yağmur dur durak bilmedi, her dışarı bakışımda penceremde yağmur damlacıkları, kulağıma da şırıl şırıl yağmur sesi geliyor. Her ne kadar meteoroloji uyarsa da bukadarını beklemiyordum. Saatlerdir hiç durmadan yağıyor yağmur.. Bereket diyorum.. Eksik olmasın hiç..

Tabi insan sıkılmıyor da değil, karanlık şu havadan.. Neyse ki bir kaç güne geçecek tekrar güneşli aydınlık bir gökyüzünün bizi ısıtacaktır..

Haftasonu da yağmur vardı ama yine de adaya küçük bir gezi yaptık.. yağmura inat gittik.. koştuk.. eğlendik.. bisiklet sürdük.. kollarda uyuduk.. çiçekleri sevdik..

 İlk kez tanıştığımız martılara kahkaha attık.. dönüşte babamızın kollarında uyuduk kaldık..

Boş durmak yok, tatilde olsa, dinlenmekte olsa : )

Aslında benim için en büyük dinlenme, oturduğum zamanlarda elime birkaç kumaş alıp onu bir şekle sokmak oluyor. Dikmek ve ortaya yeni bir şey çıkarmak bana yorgunluk değil, büyük bir dinlenme veriyor. Hele oyuncak dikmek daha bir eğlenceli : )

Bu yeni maymunumuz, çizgilisinden. Hep tek renk maymunlar çalışmıştım, bi ara çizgili yapıp hediye ettim ama o zaman bu kadar beğenmemiştim. Şimdi çizgili bir çorap elime geçince, tekrar denedim ve bu kez çok beğendim. Umarım sizinde hoşunuza gider bu çizgili maymunumuz ; )

Bu da Robotix. İsim babası erkek kardeşim İsmail : ) Burada hazırladım bu robotu da. Pamuklu kumaş üzerine keçe kullanarak oluşturdum. Benim kız yine butonlara bayıldı.

Buda erkek çocuklarına gelsin dedim. Onlar beğenirmi bilmiyorum ama benim kızın çok hoşuna gittiği kesin : )

Ne zaman kızıma şöyle uzaktan baksam zamanın nede çabuk geçtiğini, durdurup biraz o yaşta, o ayda, o günde ve anda kalmanın mümkün olmadığını fark ediyorum.. 

Mevsimlerden Nisan’a gelmişiz.. Nisan ki en kıymetlisi ayların.. Her yan bahar olmuş, baktığım her yer yeşil, maviye bürünmüş, kızımın saçları bahar kokar olmuş, benim yüzüme bir tebessüm konmuş, içimdeki özlem derinleşip durmuş..

 Şimdilerde kızımı hep bu pencerenin önünden bahçeyi, top koşturan çocukları, arka mahalle seslerini dinleyip, dikkatle gözlemlerken buluyorum. Her an yeni bir şey yapar oldu, kelimeleri çoğaldı, teyzesi ve dayısının peşinden ayrılmaz oldu. Ağlama sesiyle değil “anne” seslenişiyle uyanır oldu ki, bu beni çook mutlu kılıyor. Deliksiz gecelere kucak açtık, ben hala alışamasam da : )) 

İşte böyle geçiyor günler.. Dönüyor gün her defasında akşama..

Bu Malatya ziyaretim tevafukken büyük olan teyzemin çok mutlu olduğu bir ana şahitlik etmemi sağladı. Teyzem nişanlandı.. Öyle mutlu, öyle sevinçliydi ki.. Çok fazla söz edemiyorum üzerine, ancak tebessüm ekleyip, bu mutluluğunun daim olmasını dileyebiliyorum. 

Ben biraz hazırlıksız yakalandım. Ama yine de ne yapabilirim diye düşününce nişan kurabiyelerini ve yine nişan yastığını hazırlayabilirim deyip hemen işe koyuldum. Kurabiyeleri daha önce arkadaşıma yaptığım gibi hazırladım, bir kısmının üzerini şeker hamuruyla, bir kısmının üzerini de şeker hamurum bittiği için royal icing’la kapladım. Üzerlerine isimlerini ve minik şeker kalpleri yerleştirdim. Teyzem nişan için kırmızı işlemeleri olan bir kıyafet seçince, yastıkta, kurabiyelerde ve kurabiyeleri yerleştireceğim sepette de kırmızı aksesuarlar kullanmayı tercih ettim.

 Çok fazla hazır sepet baktım ama istediğim gibi bir şey bulamayınca onu da kendim hazırladım. Satın aldığım hasır bir sepeti saten kumaşla kaplayıp, kırmızı tüllerle süsledim, sap kısmına da yine kırmızı saten kurdeleyle kapattım. Kurabiyeleri bu şekilde dağıttık.

Nişan yastığında da sepette kullandığım saten kumaşı kullandım. Üzerine organze kurdele geçirip, beyaz bir çiçek yerleştirdim. Nişan yüzükleri bu fiyonklardan sarkıtıldı. Çokta şık durdu.

Biraz aceleye gelse de, tüm bunları hazırlamak oldukça keyifliydi. Aslında keyifli olan onun bu mutluluğuna azda olsa katkıda bulunabilmek, sevincine ortak olabilmekti. Biz onunla bu mutlu anı paylaşırken kızımda geri durmadı, müzikle hep ritim tuttu, elimde kaçtığı anlarda onu hep sahnede buldum : ))

Böyle bir şarkısı vardır Yavuz Bingöl’ün. “Yine yollara düşmek var.. yine yalnızlık.. yine unutulmak var.. unutamadım..” diye devam eder gider, çok severim, severek dinlerim. Şimdi bizde yine yollara düşüyoruz. Bir süre memlekette olacağız anne – kız. Bu süre zarfında her ne kadar etrafımız kalabalık olsada hep içimizde yalnızlık taşıyacağız. Kızım büyüdükçe babasıyla ayrı geçen vakitleri daha bir farkeder ve anlar oldu. Onu heyecanla bekleyişi, kapıda görünce napacağını bilememesi, böyle zamanları zor kılıyor.

Evet yola düşüyoruz, ama burdan çok uzaklaşmaya niyetimiz yok, yine ses vermeye devam edeceğiz, oyuncaklara devam edeğiz.Belki yeniliklerle döneriz ; ) Sizden de aynı şeyi bekliyorum. Yorumlarınızı eksik etmeyin, yalnız bırakmayın bizi..

Yollar en fazla aradaki mesafeyi açıyor, ama kalp aynı yerinde ve insan gittiği heryere kendini de götürüyor. Sevgisini, yalnızlığını, hüznünü. Kalbim hep geride kalanlarda oluyor bütün yolculuklarımda.

Yine kalbim seninle..

* Fotoğraf 2009 Safranbolu gezimizden.

Dönüşle birlikte apar topar kısa bir yazı ekleyebildim ancak siteye, ama yaşadıklarımız hiç de kısa değildi böyle. İnsanın ailesinden uzak olması, bazı özel anları birlikte yaşayamaması, o anın azda olsa buruk geçmesine sebep oluyor. Bu gidişimiz de hem bayramı birlikte geçirebilmek, hem çok sevgili arkadaşımın nikahında bulunabilmek, hem ilk yaşımızı dede, anane, teyze ve dayımızla birlikte kutlayabilmek adına güzel bir zamana denk geldi.

İlk olarak ;

Kızımın teyzesi benim sevgili arkadaşım Esin’ i Bursa’ ya yolladık. Herşey güzel, yolunda ve planlı gitti. Zaman zaman gerildiklerini, prosedürlerin onları yorduğunu farkettim ama karşıdan izleyen ancak tebessüm edebiliyor, onlaraysa yorgunluğu kalıyor, tatlı yorgunluk : ) Ömür boyu yürümeye başladıkları yolda ferah ve huzurlu günler görmelerini diliyorum.. Kızım düğünün belli kısımlarına iştirak edebildi, zira tatlı bir huysuzluk konmuştu onunda üzerine.

Yaş günümüzü ailecek kutladık, büyük halalar ve teyzelerle birlikte. Bir gün evvel dayımızla birlikte yaş kurabiyeleri ve pastamızı hazırladık,  pastayı ve kalabalığın gözlerinin kendi üzerinde olduğunu gören kızım uykusuz olmasına rağmen gülücükler saldı etrafa, herşeyin farkında olarak bir yaş aldı şu dünyadan, birden kocaman görünür oldu annesine, birden tüm hareketleri değişiverdi, birden beni  ne çok anladığını farkettim ve bir kez daha onu ne çok sevdiğimi anladım.

Ananemizle birlikte İstanbul’a döndük, bir kaç gün evvel ananemizi bekleyerek ertelediğimiz diş buğdayımızı (ki dişlerimiz 10. ayımızda çıktı) ve babanne ve halalarımız için tekrar bir doğumgünüsü yaptık.  Kızım yaşıt kuzenleriyle gün boyu fır fır döndü, o döndükçe mevsim değişti içime bahar geldi, neşe geldi..

Yaş ve diş kurabiyelerimizi daha önce kullantığım tarifi uygulayarak yaptım. Zencefilli ve bol tarçınlı.Üzerlerini bu kez şeker hamuruyla kapladım. Pastayı Ayşe Yaman’ ın pastasından esinlenerek hazırladım. Pandispanyaları şekillendirip, renklendirdiğim kremşantilerle de üzerini süsledim.Şeker hamurunu, ayak ve biberon figürlü kalıpları Akın Pasta Malzemeleri’ nden satın aldım. ( Tabi siz onları fotoğraflayamadığım için pek göremiyorsunuz )  Eğer bu tür malzemelere ihtiyacınız varsa, aynı gün içerisinde kargoya teslim ediyorlar, fiyatlarda oldukça uygun. Diş kalıbını kendim yaptım. Daha evvel kulandığım ama şekil itibariyle çok işlevsel olmayan bir kalıbı bozup diş şekli verdim. Yine bu kurabiyeleri saplı bir şekilde hazırladım, hem çocuklar çok beğendiler hemde ambalajlandığında oldukça güzel görünüyorlar, çıkışta herkese bunlardan dağıttık. Yemeyip saklayacağını söyleyenlerde vardı, dayanamayıp oracıkta yiyenlerde : )

Böyle zamanlarda fotoğraf çekmek oldukça güç oluyor, şimdi yazıya eklemek için fotoğraf arıyorum ama bulamıyorum..

Zaman geçiyor, büyüyor kızım, büyüyorum..