Hayatta en sevdiğin koku nedir diye sorsalar ( bebeklerimden sonra ) kitap kokusudur derim. Üstelik alerjim olmasına rağmen. Ben kitabevlerinden çok sahafları, kitap cefelerden çok kütüphaneleri severim. Ve bazı şeylerin yıllandıkça eskimekten ziyade, kıymetinin artığını düşünürüm. Bunlardan biri de kitaptır. Sararır, okudukça sayfaları yıpranır, kimbilir kaç kişinin elinde sabahlar, kaç kişinin okurken tebessüm eder, ağlar, heyecanlanır. Kaç şehir değiştirir. Nerelerden nerelere gelir. 

Ve bilirim ki herşeyin temeli taa küçülükten atılır. İşte bu sebepten küçücük adımlarıyla kızlarım dün ilk kez kütüphane ziyaretinde bulundular. Minik elleriyle sevde kitaplara dokundu, beğendiklerini alıp okudu, tekrar yerine koydu. Üye olabilmek için gerekenleri öğrendi ve bir sonraki ziyaretinde kitap alabilmek için başvurusunu yaptı. İki bebekli kütüphane gezimizde tüm gözler birden üzerimize çevrilince fotoğraf çekemedik. Sızlanan bebekcik çok fazla vakit geçirmemizide engelledi ama yine de bir koklayıp çıktık.

Ve bende ilk kez semtimin kütüphanesini gördüm. Açıkçası burada bir kütüphane olduğundan habersizdim. Nereden bilebilirdim ki bir kültür merkezinin içerisine sıkıştırılmış bir kütüphane olabileceğini! 

Bir şehirde, bir semtte bazı şeylerin bulunduğu mekan bence  özel olmalı. Ben burdayım diye seslenmeli. Önünden geçerken bir selam etmelisiniz, sana da uğramalıyım diye bir kenara not etmeli bir randevu vermelisiniz. Değil mi ki sadece görüntüsüne, sizi etkileyen bir sloganına yada reklamına vurulup gittiğiniz bir sürü AVM yada mağaza vardır. Kütüphanelerse bir kültür merkezi içerisinde, kıyıda köşede öyle sessiz öyle yok gibi bekler durur.

Yine de en çok kendimi suçlarım bu durumlardan bu kenara çekilmişlikten, arayan bulur, isteyen ulaşır, yine de sen hep bana bize yakın ol kütüphane ! 

Okumaya Devam Et / Yorumla »

Sebzelerin vitamini ölmesin diye buharda haşlayan, ardından yine vitamini ölmesin diye tel süzgeçten geçiren, bunu yaparken tel süzgeci kıran, üstüne üstelik sadece üç günlük püre çıkaran annenin, bu püreye ağzını açmayan ama gülümsemek için ağzını kocaman açan bebeğini görünce bütün yorgunluğu ve dahi siniri geçer. Bunu bir gün değil bir ömür sürdürebileceğini farkeder, bir tek gülücükleri için..

Bu arada sağlam bir süzgeç önerisi olan var mı? : )
Ve yazıya konu olan sebzeler:
Patates
Havuç
Brokoli
Ispanak
Pancar

Okumaya Devam Et / Yorumla »

Bir anne için mutluluk;

OkuduÄŸu kitapta hikaye kahramanının (balcaa) annesine sarıldığı sayfayı, kıznın defalarca  okuması ve her defasında da annesine “ayyyy” diye sımsıkı sarılmasıdır ..

Okumaya Devam Et / Yorumla »

Bir anne için mutluluk;

bu ana şahitlik etmektir..

Okumaya Devam Et / Yorumla »

 

Son bir haftadır güneş pencerenin arkasında öyle güzel gülümsüyor ki, daha ilk ışıkları evime düşer düşmez, ona yüzümü dönüp yürümek yürümek istiyorum..

Bugün kızlarımı da alıp nasıl olur, nasıl biter, zapdedebilir miyim, yetişebilir miyim diye etrafımı sarmalayan endişelerimi eve hapsedip, adımlamaya başladık güneşe doğru.. Gidebileceğimiz en güzel yerin şimdilik park olduğuna karar verip soluğu orda aldık.. Son zamanlarda kızımı hiç bu kadar neşeli, şen şakrar görmemiştim. Döndü durdu, zıpladı, hopladı, indi çıktı bende sessizce onu izledim.. Merdivenlerden kendi başına inmeye çabalarken ve bunu öyle dikkatli öyle odaklanarak bir ürküp bir cesaretlenerek gerçekleştirirken, şükrettim.. şükrettim.. Varlığına, tebessüne, neşesine, masumiyetine.. 

Güneş hep bize gül, bizde hep sana yürüyelim..

Okumaya Devam Et / Yorumla »