Eğer 2 yaşın üzerinde - ki biz henüz girmedik – bir bebeğiniz varsa mutlaka sevgili Caillou’ dan haberiniz vardır. Caillou bir çizgi film kahramanı, bizim kızında kahramanı : ) Evimizde TV olmamasına rağmen, henüz üç beş kelime söylüyor olmamıza rağmen tuhaftır ”Caillou” bunların arasında. Nasıl alıştık, nasıl böyle sever olduk bilemiyorum ama uyanıp “anne mama” diyen çocuk şimdilerde uyanıp “anne kaluuu” der oldu : )

Bir kaç gün evvel evokulum sitesinde Caillou oyunlarından birine rastladım. Hem aktivite olması açısından hemde daha çok ilgisini çekeceğinden hazırlamaya karar verdik.

Ne yaptık peki; önce yazıcıdan çıktımızı aldık

sonra boyadık (anne boyadı, çocuk karaladı: )

ardından kestik, yapıştırdık. Yapıştırma kısmını çok sevdik ( anne yapıştırıcıyı elinden aldıkça çocuk ağlama numarası yaptı, olmadı baba diye ağladı : )

bitirip oynamaya çalıştık ve bir süre daha çalışmaya devam edeceğiz gibi görünüyor. Öyle tahmin ediyorum ki bizim yaş grubu için biraz erken, ama birlikte birşeyler yapabilmek adına güzel, ben bitirene kadar yanımdan hiç ayrılmadı, zevkle izledi ve yardımcı oldu kendince. Ama en çok  Caillou olduğu karta bakıp “anne kaluuuu” demeyi sevdi.

Sizde hazırlamak isterseniz, çıktıları alabileceğiniz adres burda

Daha önce Cihan Haber Ajansı’ ndan bir muhabir için canlı yayın aracı hazırlamıştım. Şimdi bu araçtan bir sipariş daha aldım. Ve hafta içi teslim etmek üzre başladım hazırlamaya.

Genelde siparişlerimi kızım uyuduğu zaman yapmaya çalışıyorum. Şayet uyanık olursa benim yaptığım her şeyi tek tek, gözümün önünde yada gizliden kendiside yapıyor. Bu sebepten malzemelerim genelde çift : ) İki cetvel, iki mezura, kullandığım kumaşın artanı mutlaka onun elinde.. böyle böyle çalışıyoruz : )

Dün her şey kızımı uyuttuğum saatlerde aracın el dikişlerini yapmak için işe girişmemle başladı. Bir kaç işlemesini yaptım ki benim kız uyandı. Uyandı ve derhal malzemelerime koştu, bende onu oyalayacak bir video ayarlayıp malzemeleri toplayayım diyordum ki, arkamı döndüğümde kızım aracı bir sanat eserine çevirmişti. Dondum, afalladım, o dönüp videosunu izlemeye başladığında ben elimde kızımın üzerini karaladığı araca baka kaldım..

Şimdi tekrarını yapmak için işe girişme vakti. Bu da kızıma kaldı tabi ki.. Tuhaf olan ilkini yaptığımda da benim hatam yüzünden elimize bir araç daha kalmış olması : )

Son zamanlarda iyiden iyiye nettle bağımızı kopardık. Sebebi malum annanemizin evimizi şenlendirmesi ve ardından babamızın izne çıkması şeklinde açıklanabilir. Bilgisayar pek elime geçmiyor diyebilirim : )

Bu arada bir doğum günü ve evlilik yıldönümü geçirdik. Şükür.. Üç yıl olduk.. Yol alıyoruz.. Huzurla.. Yaş alıyoruz..

Bu arada boş durmayıp bizde odamızdaki küçük değişikliklere yenisini ekledik. Kızımın odasına yeni bir raf..

 Öncesiyle ve sonrasıyla paylaşmak istedim.Daha önce amcamınız odasında kullanılan rafı yapışkan kağıtla kaplayıp odamıza uygun hale getirdik. Şimdilerde ufak bir kaç eksiği olsada tamamlandı sayılır. Rafı kızımın ulaşabileceği şekilde monte edip kitaplarımızı ve oyuncaklarımızı yerleştirdik. Orta kısmınıysa süslenme masası olarak kullanmayı düşünüyoruz : ) Tokalarımız ve aynamız yakın zamanda yerini alacak : )

En güzel yanı, ufaklığı mütemadiyen rafının önünde uğraşırken buluyor olmam ; )

Biliyorum çok sessiz kaldık. Aslında çok uzaklarda değiliz, hep buralardayız ama hem sıcaklar hemde annanemizin evimizi ziyareti bizi pc’ den uzaklaştırdı.

Açıkçası sıcaklarla başımız dertte bu sebepten pek makinamında başına geçemiyorum, bitirmem gereken bir iki siparişim olmasına rağmen ancak uzaktan seyrediyorum : )

Annanemiz geldi dedim ya, onunla bol bol keyif yapıyoruz, parka gidip koşturuyoruz, annemiz yerine onu yoruyoruz.

Annem gelirken kızama çok cici bir yorgan getirmiş. Aslında yastık : ) Zaten sürprizliği de buradan geliyor, hem yorgan, hem yastık. Şimdilerde pek birşey örtmesek de üzerimize özellikle dışarı çıktığımda, serin akşamüstlerinde çok işime yarıyor. Fazla yerde kaplamadığı için benim gibi pek yanında malzeme taşımak işine gelmeyenlerdenseniz tavsiye edilir. Annem bunlardan hepimize birer tane yapmış. Çok hoşuma gittiği için bende paylaşmak istedim. Pasaj’ a da eklemeyi düşünüyorum, isteyeniniz olursa annem sizin içinde hazırlayabilir : ) Farklı renklerde de çalışılabilir.

Yorgan, ortasındaki cep yerinden fermarlanıp yastık oluyor, kolay ve pratik. Tavsiye edilir ; )

Haftasonundan beri yağmur dur durak bilmedi, her dışarı bakışımda penceremde yağmur damlacıkları, kulağıma da şırıl şırıl yağmur sesi geliyor. Her ne kadar meteoroloji uyarsa da bukadarını beklemiyordum. Saatlerdir hiç durmadan yağıyor yağmur.. Bereket diyorum.. Eksik olmasın hiç..

Tabi insan sıkılmıyor da değil, karanlık şu havadan.. Neyse ki bir kaç güne geçecek tekrar güneşli aydınlık bir gökyüzünün bizi ısıtacaktır..

Haftasonu da yağmur vardı ama yine de adaya küçük bir gezi yaptık.. yağmura inat gittik.. koştuk.. eğlendik.. bisiklet sürdük.. kollarda uyuduk.. çiçekleri sevdik..

 İlk kez tanıştığımız martılara kahkaha attık.. dönüşte babamızın kollarında uyuduk kaldık..

Bir anne için mutluluk:

“Gözlerini kapatır mısın artık” dediği yavrusunun, gözlerini elleriyle kapattığını görerek bütün sıkıntısının geçtiğini farketmesidir..

Kızımın son günlerde ki favori eşyası, çantası. Büyüyor ya : ) Her nereye gitsek çanta mutlaka yanımıza alınıyor, içerisinde çay takımlarıyla birlikte. Parka bile götürüyoruz. Ve gün içerisinde defalarca kola takılıp bana el sallanıyor. Gitme numaraları hiç bitmiyor. Hal böyle olunca bende çanta modelleri bakınmaya ona nasıl birşey yapabilirim diye modeller bakınıp çizmeye karar verdim. Biraz şirin, biraz oyun olsun istedim, sonunda ortaya bu parmak kuklalı çanta çıktı.

Kendi kolunda malesef fotoğraflayamadım. Alıp alıp kaçtı, cüzdanlarını içine doldurup boşalttı. Kuklalardan çok çantayla ilgilendi : ))

Pasaj’ a da eklemek istiyorum bu çantayı sipariş gelirse çalışmak çok eğlenceli olacak eminim. Hatta üzerine isimde eklenebilir. Sevde’nin Çiftliği gibi. Ben pek isim eklemekten hoşlanmadığım için sadece çiftlik olarak işledim.

Çantaların devamı gelecek ; )

Aslında kızımın odasında demeliydim. Artık iyiden iyiye büyüdüğünü hissettiğim şu günlerde odasında küçük ( aslında onun için büyük ) değişiklikler yaptık. Aylardır içerisinde yatmaktan huzursuz olduğumuz beşiğimiz kalktı ve yerine İkea’ dan çocuk yatağı geldi. Ve farkettim ki yürümeye başlar başlamaz geçseymiş çok daha iyi olurmuş. Yatağına kendi çıkıp inebilmesinin onun için ne kadar önemli olduğunu farkettim. Şimdilerde uykudan uyandığında ya “anniii” diye seslenişlerini duyuyoruz yada pıtır pıtır yanımıza gelişinin ayak seslerini : )

Yatakla birlikte birde masa sandelye edindik yine İkea’ dan. Onlarıda çok sevdik, gidip gelip oturuyor oyunlar oynuyoruz. Kızım bunlara sevine dursun bende boş durmayıp, yatağına daha önce denk gelip fotoğrafını sakladığım bir yatak örtüsünü ve sandalyelerine minik minderler diktim.

Yatak örtüsünün orjinali patchwork yöntemiyle dikilmişti. Ama bu bana çok uğratırıcı geldiği için ben aplike yöntemini seçtim. Bütün modelleri örtünün üzerine aplikeledim. Kenarlarına nevrüllü bantlar geçirdim. Şimdilerde sürekli “ayy  ayyy” çığlıkları duyuyorum. İlerde “ben bu sarayın prensesiyim” diyeceği günleri bekliyorum : )

Evimizde de onun için bir kaç küçük değişiklik yaptık aslında yakın zamanda onlarıda fotoğraflayıp paylaşacağım inşaallah..

Bugün bulutlu ve yağmurlu bir güne göz açtık İstanbul’da. Oysa uzun yürüyüş planlarımız vardı bugüne ve yarına dair. Kısaca hafta sonuna dair..

Bizde tebessümlü geçirdiğimiz haftasonlarından fotoğraflar derledik, blogumuzu böyle renklendirelim dedik.

Buraya da bahar, tebessümlü anlar, yeşil ve temiz hava gelsin..

* Emirgan Korusu

Herkese ailesi ve sevdikleriyle, bol tebessümlü bir hafta sonu diliyorum.. diliyoruz..

Ne zaman kızıma şöyle uzaktan baksam zamanın nede çabuk geçtiğini, durdurup biraz o yaşta, o ayda, o günde ve anda kalmanın mümkün olmadığını fark ediyorum.. 

Mevsimlerden Nisan’a gelmişiz.. Nisan ki en kıymetlisi ayların.. Her yan bahar olmuş, baktığım her yer yeşil, maviye bürünmüş, kızımın saçları bahar kokar olmuş, benim yüzüme bir tebessüm konmuş, içimdeki özlem derinleşip durmuş..

 Şimdilerde kızımı hep bu pencerenin önünden bahçeyi, top koşturan çocukları, arka mahalle seslerini dinleyip, dikkatle gözlemlerken buluyorum. Her an yeni bir şey yapar oldu, kelimeleri çoğaldı, teyzesi ve dayısının peşinden ayrılmaz oldu. Ağlama sesiyle değil “anne” seslenişiyle uyanır oldu ki, bu beni çook mutlu kılıyor. Deliksiz gecelere kucak açtık, ben hala alışamasam da : )) 

İşte böyle geçiyor günler.. Dönüyor gün her defasında akşama..