Bir var, bir Yok..

 

Özledik, bekledik, kavuştuk ve ayrıldık..

Sevde her zamanki gibi ilk başlarda daha tepkili ve soğukken, zaman geçtikçe alıştı ve oyunlarına ortak etmeye başladı ananesi ve dedesini. Boya yapaken mutlaka “dedii dediii” diye seslenişlerini duyduk.

Yol arkadaşı yaptı dedesini kendisine, ananesinin kucağında uyudu, onlarla gezdi, oynadı, arada küstü, bazen şaşırttı (ikeada bulduğu yatağa girip yatarak hatta gözlerini kapatıp bize uyumuş numarası yaparak : ) ve haftasonu onları tekrar Malatya’ya uğurladı.

“Yeniden görüşeceğimiz ana kadar çok özleneceksiniz..”

You may also like

5 yorum

  1. Nasılda küsermiş sevdecik , canım benim ayrılmak zor olmuştur. Artık siz malatya ya gelirsiniz inşallah

  2. canım ya ne düşünüyor acep o küçük dünyasında…Rabbim acı ayrılıklar wermesin…

  3. Ayşe dört gözle yazı bekliyoruz ; )
    Hacer, aslında Sevde orda çevresindeki çocuklardan ürkmüş yalnızlığına çekilmiş durumda : )

  4. canım benim allah kavuştursun; yavrularını rabbim analı-babalı ve dahi büyükanneli-büyükbabalı büyütmek nasip etsin:)))

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir